mi planeta

bienvenidas y bienvenidos.
este blog tiene como motivo existencial ser un punto de encuentro para toda la gente que activamente, y a veces inconscientemente, surca el espacio aéreo de mi planeta, nada más. las pretensiones ni existen ni se plantean, en tal caso la única y exclusiva razón de ser de este blog es el deseo de compartir mi mundo, mi vida y mi forma de vida...
y aquí estoy...
durante años he volado y planeado por entre tormentas imcompredidas, miedos, emociones, ilusiones, vivencias, y sobre todo, sensaciones, que son sin duda alguna el impulso vital preciso para conseguir todo aquello que para mi merece la pena.
cuando le presteis un pedacito de vuestro tiempo a este mi planeta, pensad que por aquí ando yo, entre vosotros, surcando el espacio aéreo con mi propia avioneta...
gracias por volar conmigo.

lunes 13 de abril de 2009

entra en menú> ricardo de barreiro

entra en menú> ricardo de barreiro
y ayúdanos a elegir la foto de presentación
del nuevo videobook de ricardo de barreiro.
gracias

sábado 28 de marzo de 2009

premios maría casares 2mil9



que os premios "maría casares" do teatro galego son indescriptibles no hai dúbida, para mostra a torpeza coa que me desenvolvo eu entre estas líneas.
que non son xustos, depende para quen, por suposto. o que está claro é que dado o escasísimo índice de votación na súa 1º volta, así como na súa rolda final, parece que á profesión deste pais lle importa moi pouco ou case nada que os premios os leve unha ou outra persona, un ou outro espectáculo. logo, máis tarde, baixo os efectos dunha resaca inexistente os gritos póñense no ceo pola discordancia dos distintos galardóns otorgados. coma cando se critica a elección dun partido político pero non se fai absolutamente nada para remedialo, cando nas nosas mans está esa impagable arma chamada "voto".
na miña humilde opinión que un espectáculo como "e ti quen vés sendo?" de talía teatro non asistise ós premios cun enorme número de nominacións é incomprensible, pero certo é que o costume nos tén tan acostumados que nos acostumamos ó mellor e ó peor. non é de estrañar que un emocionado e estupendo actor chamado artur trillo recolla o premio entre respiracións entrecortadas e melancólicas por unha sorpresa tan inesperada para el como para os seguidores deste espectáculo, antes mencionado.
tampouco é de estrañar que por fin se lle otorgue un premio ó enorme víctor mosqueira despois de rozalo cos ollos en incontables ocasións, e moi probablemente con traballos máis redondos e en espectáculos moito máis completos que este "obra. no coments" de quico cadaval. pero ó césar o que é do césar.
o que máis claro teño nestes momentos como tele-espectador da gala é que foi lenta, cun tenue aire cutre e opacamente conducida polo seu presentador. explícome: acostumados estamos xa a que a tvg (televisión pública de galicia) retransmita este evento a horas de velatorio, pero dá igual, porque como xa o sabemos de sobra no nos colle de sorpresa. así pois, un presentador non pode nin debe centrarse exclusivamente no público presente no "teatro rosalía de castro", senón que tamén no público que está nas súas casas e que moi probablemente faga un esforzo considerable para seguir os "maría casares" a horas somnolentas. tampouco é de prudencia conducir a gala cun discutible humor amparado nunha realidade chamada"crisis", e si se fai hai que ter o guante blanco preciso como para saber manexala. "crisis" sí que a hai, que quede clariño, e como mostra non hai máis ca mirar ó noso redor e contemplar a tremenda marea de inseguridade na que se están vendo inmersas todas esas compañías de teatro que ven como os seus proxectos están totalmente estancados a expensas dun traspaso de poderes que nos levará á volta das vacacións (para a nosa profesión en moitas ocasións denominadas "paro").
o certo é que a realización do evento polo equipo da tvg foi nefasta. eu preguntábame constantemente o porqué das risas cómplices de fondo dos espectadores da gala, e tempo máis tarde entre fume, música e cañas, souben que esas risas estaban eficientemente provocadas por "os manicómicos". pero eu, como tele-espectador, non me enterei absolutamente de nada. en ningún momento o meu televisor fixou un plano máis de 2 segundos sobre "os manicómicos". así sen máis, perdinme todos ese momentos, ó parecer brillantes, cando estes tres actores reproducían cómicamente o nerviosismo dos distintos nominados, as distintas nominadas. así pois, quedei e quedámonos coas ganas de rirnos nas nosas casas, e o peor de todo, sen ter ningún tipo de posibilidade de poder revivilo, porque neste país, as cousas boas non se reviven.
aquí só se reviven as cousas malas.

jueves 8 de enero de 2009

avelino gonzález>un amigo actor


cuando un hombre ama su oficio es, irrevocablemente, porque se le nota, porque en cada palabra, gesto o suspiro desborda emociones y sensaciones sin pretenderlo. así es avelino, mi avelino.
avelino gonzález es un actor comprometido, cómplice, atorbellinado, dinámico, pero sobre todo es un trabajador incansable, uno de esos seres que deambulan por entre nosotros y que inconscientemente nos marcan un ritmo de vida subrayado en color fosforito para no dormirnos, para que agarremos nuestras ilusiones como niños pequeños, sin complejos, y para convencernos de que algún día las conseguiremos.
cuando era pequeño y soñaba con ser actor jugaba sin pudor a vivir todas las vidas que me llamaban poderosamente la atención y que casi siempre eran vidas que tenía a mi alrededor. así de pipiolo fui padre, madre, madre embarazada, hermano, mariquita, médico, médico mariquita, oficinista con curso de mecanografía, aprendiz de fraile... evidentemente fui padre y madre por mi progenitores, hermano porque tengo dos hermanas, médico por mis affaires terminales con la hipocondría, oficinista porque mi padre tenía uno en su empresa, aprendiz de fraile porque en una época creía en otras cosas, y mariquita porque lo soy, sin pluma, pero lo soy. digo esto porque de niño jugaba sin complejos, sin vergüenza; jugaba a ser alguien que no era o que quería ser, sin plantearme ningún tipo de pretensión, solo por jugar. ahora de mayor aprendí que en mi oficio, como en todos, supongo, hay que jugar sin pudor como cuando éramos pequeños, sin pretender demostrar nada.
y esto es lo que hace avelino gonzález.
ni más ni menos.

domingo 4 de enero de 2009

serghio (á maneira de ricardo)

ricardo (á maneira de serghio)


domingo 21 de diciembre de 2008

nuestra banda sonora original


estas fotos están tomadas en la "praia de melide. illa de ons", en el parque nacional de las islas atlánticas, galicia. nuestro paraíso personal. el de serghio y el mío.
hace años que lo descubrimos, juntos.
y cuando fallamos a su cita anual es como si faltase un condimento primario para aliñar nuestra vida, como si faltase una parte para completar un todo, como si por un momento estuviésemos incompletos. afortunadamente siempre quedan retratadas nuestras vivencias en fotografías como estas. y como todo momento en la vida tiene nuestra banda sonora original. por aquí anda a la derecha.

un actor> raul arévalo



que un actor tiene que imprimir carácter a sus personajes depende del carácter que estos tengan o no. que raul arévalo es un actor de carácter que saca metal precioso a borbotones de cada trabajo no depende absolutamente de nada, es así.
ver un trabajo suyo es impregnarse inconscientemente de verdad, tanto, que asusta que a su corta edad pueda tener un poder de convicción tan apabullante.
porque no hay nada más evocador que la sutileza.

sábado 20 de diciembre de 2008

los girasoles ciegos esbozados por goya


josé luis cuerda con su visión de "los girasoles ciegos"consigue 15 nominaciones para los goya 2mil9. además de las candidaturas a mejor película, mejor director, mejor producción, mejor música, mejor fotografía, diseño de vestuario, maquillaje y peluquería, o guión adaptado, la cinta cuenta con las nominaciones para raúl arévalo como mejor actor protagonista, maribel verdú como mejor actriz, y los gallegos josé ángel egido como mejor actor de reparto y martín rivas como mejor actor revelación.

sábado 13 de diciembre de 2008

y doy gracias


decir que un premio no gusta, o que te deja indiferente no es honesto. si, así es.
un premio revitaliza las auto-ansias de mejorar, de ser mejor profesional, mejor persona, mejor ser humano. y me emociono al mirar atrás y ver todo lo que he vivido y sufrido. miro hacia atrás y veo a un sin fin de gente, de mi gente, que he sacrificado por mi carrera, y solo pido desde lo más hipocondríaco de mi, perdón. siento sacrificar horas interminables e inciertas en las que mantenía un duelo conmigo mismo para dedicarme a este oficio y no prestar la debida atención a mis amigos, a mi familia, a todos esos pilares esenciales sobre los que hoy en día me sustento.
y aún ahora cuando tiemblo peligrosamente un sin fin de manos y hombros me otorgan el impagable y cariñoso aprecio para que me sienta, una vez más, un privilegiado.
si, soy un privilegiado, porque todas las personas que me respetan, me quieren y me aman, son, casualidades de la vida, las mismas personas a las que amo yo.
gracias.

viernes 26 de septiembre de 2008

a por el oscar!!!


los girasoles ciegos, de josé luis cuerda,
representante española en los oscar.
la película competirá con otras 89 cintas
de todo el mundo por la candidatura al
oscar a la mejor película de habla no inglesa



viernes 29 de agosto de 2008

www.nadadora.com



escuchar a <nadadora> implica ser un humano con sed
de emociones rítmicas y vitales, conlleva auto-sumergirse
en un océano plagado de matices, en una inmensa marea
por la que siempre, absolutamente siempre, es obligatorio
bucear.

viernes 8 de agosto de 2008

doctor mateo


doc es la nueva propuesta de ficción de antena 3 para el próximo otoño. esta propuesta arriesgada y de intenso carácter corre a cargo de notro, un productora de espíritu joven, competitivo y con las cosas realmente claritas. la serie es una adaptación particular y rejuvenecida de la exitosa serie británica doc martin.

jueves 5 de junio de 2008

memorias de un retrovisor


en esta foto aparecemos sergio y yo.
está sacada el 2 de diciembre del 2mil6,
día de mi 32 cumpleaños.
íbamos montados en nuestro charlie
hacia casa de nuestros amigos ioli y avelino
que nos esperaban junto a belén y candi
para celebrar juntos esa fecha señalada, en familia...
cuando estoy lejos de mi casa,
de mi casa de siempre,
de mis padres y niñas,
de mi gente de toda una vida,
tengo a mi otra familia aquí conmigo,
para mimarme y para quereme,
para apoyarme, reñirme
y para ofrecerme su cariño y respecto
en forma de beso comprometido
o de tarta con chocolate y nata.
y yo les quiero.
a los de aquí,
y a los de allá,
mientras estoy soplando mis velas

lunes 28 de abril de 2008

el gran gsus (historia de un humano)


pronunciar la palabra compromiso es tener la seguridad extrema de que uno se quiere comprometer, que uno se deja comprometer, que uno comparte y deja compartir un trocito de vida con la mejor voluntad del mundo. este compromiso existe entre gsus y yo, entre una especie rara de hermano, en vías de extinción, que nutre mi ser de conocimientos vitales siempre al ritmo de una música exquisita y adecuada. con gsus se puede hablar, sonreir, llorar, danzar (que no bailar), charlar, pero sobre todo se puede humanizar, porque con este hombre de tamaño desproporcionado a tu lado te sientes un poco más seguro, un poco más tu, o un poco más como te gustaría ser. y yo, como persona inteligente que solo a veces soy, lo disfruto.
y le quiero

jueves 17 de abril de 2008

signo de talento


este es el cartel de este año para las fiestas de san marcos de noia.
y este es un cartel de sergio lago.
los y las que me conocen bien saben cual es el punto exacto de unión entre sergio y yo, es decir, que compartimos vida, ni más ni menos, de lo cual me siento tremendamente orgulloso. pero todas estas personas a las que me refiero tambien me conocen hasta el punto de saber que mi opinión artística es netamente objetiva. aclarado esto, me gustaría hablar sobre este cartel en concreto.
conozco perfectamente la diversidad de sensaciones a las que uno se enfrenta y con las que uno se empapa para realizar un cartel, sea del tipo que sea. lo primero que se puede sentir es una sencilla sensación de acojone... y que cojones voy a hacer?... parece contradictorio pero pasadas unas horas esta sensación siempre se torna en un aluvión de ideas, ideas que, pasados unos largos e inmensos minutos, van cuajando hasta conformar una sola idea, un solo proyecto. este corto pero conciso ejemplo de ruta creativa para diseñar un cartel siempre suele tener este esqueleto principal, un árbol principal, y solo suelen cambiar las formas de sus ramas llamadas: ideas de diseño, estilos plásticos, y auto-esencias, es decir, que una obra sea tuya y de nadie más. parece esto una soberbia tontería pero no, un artista, sea de la rama que sea, se embadurna por completo con aceites que otros grandes artistas le aportan inconscientemente con sus obras. luego, más tarde, este artista recicla todo lo captado a lo largo del tiempo soltando un líquido con una gama enorme de sensaciones (todo esto , claro está, es una metáfora), que se denomina: estilo propio, o lo que es lo mismo, talento.
el talento es, ni más ni menos, el conocimiento y la aceptación de uno mismo, el conocimiento y la aceptación de sus virtudes y defectos, y sobre todo, la capacidad de reirse, de jugar y de divertirse con el auto-trabajo y con uno mismo.
se dice que un cartel tiene que ser claro, conciso y llamativo; es decir, contundente. un cartel tiene que tener una pegada especial, pero nunca para llegar a este punto se deben sacrificar claves siempre necesarias como el dominio del color, la plasticidad en su composición y en sus formas, y la belleza.
digo todo esto, porque para mi, con la mano en el corazón, este cartel reúne todas estas cualidades de una forma sobrecogedora.
es un cartel llamativo, claro, conciso, rotundo, pero s0bre todo es bonito. y no solo es bonito por sus colores y formas, es bonito porque el autor empieza a conocerse y a jugar consigo mismo, empieza a divertirse creando, y eso, a estas alturas donde todo el mundo pretende innovar sin auto-aceptarse, es digno de admirar y signo de talento.

sábado 29 de marzo de 2008

premios maría casares 2mil8


que bonito queda el teatro en la tele... a las 2 de la mañana!
otro año más hemos vivido, bien en riguroso directo desde el teatro rosalía de castro de a coruña, o bien en "play-back" desde la tvg (televisión pública de galicia), como es mi caso, los premios de teatro maría casares.
parece increíble que a estas alturas de vida teatral en galicia, cumplíendose nada menos que 30 maduros años de vida profesional, nadie desde la dirección del ente televisivo, que es público, por si no queda claro, se digne a emitir estos premios a una hora en la que algún ser humano esté en plenitud de facultades, o simplemente vivo. a veces pienso que se emite a hora más bien de velatorio porque precisamente para esta gente el teatro está muerto, pero no, nada más lejos de la realidad. también a veces, tonto de mi, se me pasa por la cabeza la posibilidad de que se emita esta gala de madrugada para competir por la ansiada audiencia con esos fantásticos programas que te incitan a probar suerte colgado del teléfono... pero sinceramente creo que al sr. director de la tvg (televisión pública, por si no queda claro, de este país) le importa un mierda el teatro. pero por si este caballero no lo sa be, o más bien se le olvida con facilidad, es de donde el y su programación (series de ficción o programas de entretenimiento) se nutren para conformar un pilar básico para lo que desde la tvg se determina como éxito, que son ni más ni menos que los actores y las actrices de este país, llamado galicia y no tvg. porque no nos engañemos, la escuela básica de interpretación de este país se llama teatro. y el teatro fué , es y será (aunque desde altas esferas se mire a otra parte) la más importante fuente de talento y profesionalidad para conformar nuestra, de todos, televisión pública. se podrían mencionar una gran cantidad de personas que conforman un pilar maestro en la tvg, no solo interpretativo, sinó también técnico y administrativo, pero lo que está cada vez más claro, es que es preferible olvidarse de un gremio que, esté involucrado en el funcionamiento de la tvg o no, ve como su fiesta anual se ve relegada al final de los finales en detrimento de una película emitida 256 veces por enésima vez.
de nada sirve esa coartada manida de que "por lo menos los premios se emiten... "
o que "ya se habla de teatro en la tele..." (por cierto en un buen programa, en mi humilde opinión, llamado "miraxes").
no necesitamos limosna, porque no nos confundamos, vivimos de nuestro trabajo; los aplausos nos reconfortan, pero las limosnas no, queda dicho. lo que realmente necesitamos es el apoyo de la gente que nos puede apoyar, el compromiso de la gente que se puede comprometer...
la tele entra en casa a cañón, hipocondríacamente, con contundencia... pero el teatro no... al teatro hay que ir, hay que salir de casa que a estas alturas de vida conlleva siempre algún tipo de riesgo sin especificar.
así que por favor: cuesta mucho pedirle a la amiga la tele que hable, bien o mal, pero que hable, de su amigo el teatro?



MEJOR MAQUILLAJE
bacana, por hendaya mon amour (bacana)

MEJOR VESTUARIO
gilda bonpresa, por noite de reis (cdg)
la canalla, por o burgués fidalgo (teatro de morcego)

MEJOR ILUMINACIÓN
afonso castro, por a piragua (cdg)

MEJOR MÚSICA ORIGINAL
manuel riveiro, por a piragua (cdg)

MEJOR ADAPTACIÓN-TRADUCCIÓN
avelino gonzález y olga f. nogueira, por a bombilla máxica (teatro do atlántico)

MEJOR TEXTO ORIGINAL
cándido pazó, por a piragua (cdg)

MEJOR ESCENOGRAFÍA
baltasar patiño, por noite de reis (cdg)

MEJOR ACTRIZ SECUNDARIA
mónica caamaño, por emigrados (teatro de ningures)

MEJOR ACTOR SECUNDARIO
xan cejudo, por noite de reis, del cdg

MEJOR ACTRIZ PROTAGONISTA
susana dans, por a piragua (cdg)

MEJOR ACTOR PROTAGONISTA
ernesto chao, por as últimas lúas (lagarta lagarta)

MEJOR DIRECCIÓN
quico cadaval, por noite de reis (cdg)

MEJOR ESPECTÁCULO
noite de reis (ou o que queirades), del cdg



ramas del mismo árbol


estas maravillas son yoli y fátima, mis hermanas.
ellas son mis manos, mis palabras, mis ojos y mis pulmones.
por ellas me levanto, me lavo la cara y me miro al espejo
orgulloso de ser su hermano,
de que seamos ramas de un mismo árbol.

cosas de mujeres




si de algo estoy seguro en estos momentos es que mi vida es, en esencia, puramente femenina.
estoy rodeado y abrazado por inmensas mujeres que me aportan una visión de la vida justa, responsable y embadurnada en cariñosos aceites. soy un privilegiado.
susana vila, ioli míños, lucila, raquel, maría y celeste, fani, mari elena, belensita, andrea, yoli, fátima , abuela bis, y sobre todo mamá paca, componen un enorme abanico de infinitos colores emocionantes con millones y millones de sensibles tonalidades. solo intento disfrutarlo.
aquí están dos grandes amigas que surcan mi planeta y mi nave espacial, es decir, mi casa, nuestra casa.
con ellas la vida se hace enormemente amena y llevadera. los momentos duros se soportan entre varios hombros, lo cual es fantástico para no producirse o auto-producirse ningún tipo de lesión.


viernes 7 de septiembre de 2007

trompos y lagartos


cuando estoy muy bajo, muy bajo,
a punto de descargarme por completo,
voy a la playa
o al parque al lado de mi casa
y me pongo al sol,
como los lagartos.
me tumbo en la hierba diminuta
o en la arena
y siento como cada hierba o cada granito de arena
me hace cosquillas hasta quedarme dormido,
al sol...
entonces comienzo a sentir como me voy cargando
de energía
con los rayos solares,
poco a poco,
poquito a poco...
cargándome por completo.
despues imagino que llego a casa
vibrando
y que está serghio, mi trompo,
esperando por mi,
para cargarme,
para tocar mis teclas,
y para hablarme en voz baja
como si fuese un teléfono móvil
pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi pi...

miércoles 5 de septiembre de 2007

sesión entre amigos




(en estas fotos aparecen> susana vila, ramón parcero, jorge outón, pastora, javier fraga, óscar cruz, miguel garcía caramés, inés y miguel freire)



los de ahí arriba son mis amigos, y amigas,
los y las de toda la vida.
aquellos que me conocen
hasta el punto de saber
cuando las cosas me van mal o bien
sin verme la cara,
solo con coger un poquito de aire,
saboearlo y descifrar
lo agrio o dulce de su sabor.
nada más.
ellos y ellas son para mi
avionetas inmensas y coloristas
en mi espacio aéreo
que dibujan garabatos de formas imposibles
y personales...
porque cada uno es un mundo
y todos forman mi mundo.

jueves 30 de agosto de 2007

mi cuerpo (por partes)


miércoles 29 de agosto de 2007

especial>a piragua (centro dramático galego)






(en estas fotos de arriba aparecen> iolanda muíños, xosé manuel olveira "pico", susana dans, césar goldi, marcos orsi, cándido pazó y marian bañobre)





martes 21 de agosto de 2007

posando con mi trompo


sesión entre amigos

sesión de charla con candi y belén. son pareja, y se quieren.
hablamos de todo: de lo que nos interesa, de lo que no, de lo que nos produce miedo, angustia, pánico, rabia, placer, alegría... pero sobre todo hablamos de lo primero que se nos pasa por la cabeza...
no todo el mundo tiene la confianza suficiente con alguien como para permitírselo sin ser tachado de loco...
nosotros si.

lunes 20 de agosto de 2007

sesión entre amigos




sábado 18 de agosto de 2007

trompos


el origen


soy hijo de ricardo y paca, mis padres,
biológicos, aunque de pequeño tenía
mis dudas. nací en merelle,
ayuntamiento de lousame (galicia),
un lugar donde el número de
habitantes del género vacuno-porcino
supera con creces al denominado
género humano (gente).
a los 6 años emigré junto con mi familia, al igual que muchas otras familias en busca del progreso y del triunfo personal-colectivo, a noia, tambien municipio gallego (con más habitantes del género humano que del género vacuno-porcino, es decir,
con un gran número de animales)
y apenas distante en 3 kms de mi
localidad natal. en noia crecí
fisicamente, y hasta cierto punto
personalmente. aquí he vivido alrededor
de 20 años, con lo que me atrevo a deducir haber construido un auto-planeta hecho a mi medida con unos sólidos cimientos, aprovechando la mini-experiencia acumulada al lado de mi padre (constructor vocacional) en la rama de la albañilería, y al lado de mi madre, experta en la construcción educativa-familiar y jefa de obras de casa. actualmente vivo en santiago compostela, con serghio, mi pareja,
y leonor (ambos retratados en estas fotos).
y me siento completo, con la capacidad de saborear cada instante de mi mundo.
amo a mi familia y a mi gente.
amo a serghio.
amo mi trabajo.
soy actor porque si, porque me llena
y me sale de dentro.
y si de algo estoy seguro es de que la vida es un compendio de cosas,
una necesidad constante de mantener
el equilibrio con tu propia balanza.